روز جهانی طبیعی بودن هر سال در ۱۳ فوریه جشن گرفته میشود. این روز به ترویج اهمیت خوددوستی و سلامتی اختصاص دارد و برای تأمل در زیبایی دنیای طبیعی و ارتباط با خودمان است. در ادامه این مطلب از تاریخچه این روز و اهمیت دوست داشتن خود میگوییم.
تاریخچه روز جهانی طبیعی بودن
روز جهانی طبیعی بودن را دختر جوانی به نام «سانا جیوانی» در سال ۲۰۱۱ پیشنهاد داد. او که بر اثر بیماری «آلوپسی یونیورسالیس» تمام موهای خود را از دست داده بود، دچار حس تنفر از خود شده بود. با این حال تصمیم گرفت تا داستانش را تغییر بدهد و زیبایی خود را با پذیرش نقص طبیعی بازتعریف کند. جیوانی، بنیانگذار بنیاد روز جهانی طبیعی بودن معتقد است که خوددوستی یکی از حقوق اساسی بشری است. او بر اهمیت ارزش قائل شدن و گنجاندن زیبایی در زندگی تأکید میکند و معتقد است که باید فشار همرنگی با انتظارات جامعه را به چالش بکشیم و زیر سؤال ببریم.
روز جهانی طبیعی بودن روزی برای جشن گرفتن فردیت خود و ارتباط با خودمان است. این روزی برای تأمل در زیبایی دنیای طبیعی و اتصال مجدد با خود واقعیمان است. با پذیرش خوددوستی، میتوانیم زندگی سالمتر، شادتر و پربارتری داشته باشیم.
راههای جشن گرفتن روز جهانی طبیعی بودن
یادتان باشد که این روز برای پذیرش و جشن گرفتن زیبایی طبیعی است. در این روز باید برای خودتان وقت بگذارید، کمی با خود خلوت کنید و از لحظهها لذت ببرید. حالا شاید برایتان این سوال پیش بیاید که چطور میتوانیم به خودمان توجه کنیم و خوددوستی را پرورش دهیم، در ادامه با کمک گرفتن از دنیای طبیعی این مسئله را باز میکنیم.
روز جهانی طبیعی بودن، به عنوان یادآوری تکاندهنده از ارتباط ذاتی ما با دنیای طبیعی عمل میکند. این روزی برای جشن گرفتن زیبایی نفسگیر زمین، سخاوت بی حد و حصر آن و نقش حیاتی آن در حفظ همه زندگی است. اما فراتر از قدردانی ظاهری از گیاهان و جانوران، روز جهانی طبیعی بودن همچنین فرصتی قدرتمند برای خوداندیشی، فرصتی برای بررسی رابطه درونیمان و پرورش حس عمیقتر از خوددوستی است.
دنیای طبیعی یک کلاس ارزشمند در پذیرش خود است. هر درخت، از درختی سربهفلک کشیده و بلند تا نهالی ظریف، به شکل منحصر به فرد خود ایستاده است. هر گلی شکلی خاص و ویژهای دارد. طبیعت شاخه کج یا گلبرگ ناقص را قضاوت نمیکند. تنوع و فردیت هر آفرینش را جشن میگیرد. این پذیرش ذاتی درسی است که میتوانیم در مورد خودمان به کار ببریم. درست همان طور که طبیعت نقصهای خود را در بر میگیرد، ما نیز میتوانیم یاد بگیریم که عیبهای خود را بپذیریم و حس خوددوستی را پرورش دهیم و از فشارهای اجتماعی و ایدهآلهای غیر واقعی رها شویم.
خوددوستی یک مقصد نیست، یک سفر است!
خوددوستی، درست مانند یک اکوسیستم پر رونق، نیاز به پرورش و مراقبت مداوم دارد. این یک مقصد نیست، بلکه یک سفر، یک فرآیند مداوم خودشناسی، پذیرش و شفقت است. روز جهانی طبیعی بودن زمینهای نمادین برای این سفر فراهم میکند و به ما یادآوری می کند که ما نیز بخشی از این شبکه پیچیده زندگی هستیم و سزاوار همان احترام و مراقبتی هستیم که به دنیای طبیعی اطراف خود داریم.
یکی از عمیقترین راهها برای ارتباطمان با دنیای طبیعی و پرورش خوددوستی، از طریق تعاملی آگاهانه است. گذراندن وقت در طبیعت، چه پیادهروی در کوهها باشد، چه قدمزدن در پارک، یا به سادگی نشستن زیر یک درخت، میتواند تأثیر دگرگون کنندهای داشته باشد. خشخش ملایم برگها، صداهای تسکیندهنده آب جاری، بوی تازه زمین، این تجربیات حسی ما را در لحظه حال قرار میدهند و به ما امکان میدهند ذهن آرامی داشته باشیم و با خود درونیمان ارتباط برقرار کنیم. در این لحظات آرامش، میتوانیم قدردان زیبایی و انعطافپذیری درون خود باشیم و قدرت و آرامش دنیای طبیعی را منعکس کنیم.
درست همان طور که یک جنگل با تنوع زیستی رشد میکند، خوددوستی با پذیرش خود شکوفا میشود. شناخت و پذیرش همه جنبههای خودمان، هم نور و هم سایه، برای پرورش حس درستی از خود بسیار مهم است. این شامل تصدیق نقاط قوت خود و جشن گرفتن دستاوردهایمان است، اما از طرف دیگر باید آسیبپذیریها و یادگیری از اشتباهات را هم بپذیریم. مانند درختی که برگ های خود را در پاییز میریزد تا راه را برای رشد جدید در بهار باز کند، ما نیز میتوانیم سرکوب و سرزنش خودمان را رها کنیم و تغییر را به عنوان فرصتی برای تکامل شخصی در نظر بگیریم.
طبیعت همچنین اهمیت تعادل را به ما میآموزد. یک اکوسیستم سالم نیاز به تعادل ظریف بین اجزای مختلف خود دارد، و همین امر برای دنیای درونی ما نیز صادق است. خوددوستی مساوی با خودپرستی یا خودشیفتگی نیست. خود دوستی یعنی شناخت نیازهای خود و اولویت قرار دادن رفاه خود.
درست همان طور که تلاش میکنیم از منابع زمین برای نسلهای آینده محافظت کنیم، باید در رفاه بلندمدت خود نیز سرمایه گذاری کنیم. این بدان معناست که شیوههای خودمراقبتی را که ذهن، بدن و روح ما را تغذیه میکنند، در اولویت قرار دهیم. چه خودمان را با ورزش منظم مشغول کنیم، یا غذاهای مغذی بخوریم، و ذهنآگاهی را تمرین کنیم، یا علایق خلاقانه را دنبال کنیم، خودمراقبتی چیزی تجملی نیست، بلکه ضرورتی برای پرورش خوددوستی و زندگی رضایتبخش است.
پیروزیهای کوچک را جشن بگیرید
سفر به سوی خوددوستی همیشه آسان نیست. مواقعی وجود خواهد داشت که با حس ناامنی و گفتگوی منفی با خود دست و پنجه نرم میکنیم. اما درست همان طور که طبیعت زمستانهای سخت و طوفانهای غیرقابل پیش بینی را تحمل میکند، ما نیز میتوانیم این چالشها را با انعطافپذیری پشت سر بگذاریم. به یاد داشته باشید که خوددوستی یک فرآیند است، نه یک مقصد. صبور باشید، پیروزیهای کوچک را جشن بگیرید و سفرتان را با خوشی و قلبی گشوده دنبال کنید.
کمپین «تفاوت تو، رنگ زیبایی تو» خانومی
خانومی در راستای فعالیتهای مسئولیت اجتماعی کمپینی در شهریور ۱۴۰۳ با عنوان تفاوت تو، رنگ زیبایی تو برگزار کرد. کمپینی درباره خوددوستی، تصویر بدن، ویژگیهای ظاهری، تفاوت ظاهری و… . چرا که میدانیم همه ما ممکن است ویژگیهای ظاهری خاصی داشته باشیم که دوستشان نداریم. اما لازم است بدانیم که وجود این ویژگیها به معنی نقص داشتن یا زشت بودن ما نیست. این ویژگی، فقط یک تفاوت ظاهری است که مخصوص خودمان است و ما را از بقیه آدمها متمایز میکند. بیایید باهم ویژگیهای ظاهری و تفاوتهایمان را در آغوش بگیریم و به آنها رنگ بدهیم، چون رنگها به جای سایهها میدرخشند!
روز جهانی طبیعی بودن یادآوری است از این که همه ما بخشی از چیزی بزرگتر از خودمانیم و به طور پیچیدهای به دنیای طبیعی متصلیم و سزاوار عشق، احترام و خود دوستی. با پذیرش درسهای دنیای طبیعی، میتوانیم حس عمیقتری از خوددوستی را پرورش دهیم و در هماهنگی بیشتر با خودمان، یکدیگر و سیارهای که خانه مینامیم زندگی کنیم. درست همانطور که یک دانه واحد می تواند به یک درخت تنومند تبدیل شود، یک عمل کوچک برای خوددوستی میتواند به زندگی پر از شادی، رضایت و ارتباط با دنیای طبیعی تبدیل شود.
