محمدعلی گرجی نسل دوم خانوادهای است که در صنعت آرایشی و بهداشتی و گیاهان دارویی شناختهشده و معتبر هستند. خانواده گرجی موسس برند سرشناس «سینره» و مجموعهای از برندهای آرایشی و بهداشتی و دارویی هستند که همگی اعتبار و استاندارد قابلقبولی در بازار دارند. «سینره» بیش از دو دهه پیش که کارش را شروع کرد، توانست منشاء تحولاتی در این صنعت شود و خیلی زود بازار از برندهای دیگری با مختصات و فرم آن پر شد اما در آن سالها این مدیر جوان در دنیای IT و فناوری اطلاعات برای خود اسم و رسمی داشت و مشغول بود. محمدعلی گرجی با مدرک مهندسی عمران و فوقلیسانس MBA و کولهباری از تجربه شرکتداری و مدیریت از سال 1390 به مجموعه خانوادگیشان، گروه «طبیعت زنده»، ملحق شد و توانست تاثیر خوبی روی رشد و توسعه این مجموعه بگذارد. در ادامه صحبتهای «خانومی» با این مدیر جوان و موفق را بخوانید.
قصه برند «سینره» را برای ما تعریف کنید. چطور از یک برند به چند برند در حوزههای مختلف رسیدید؟
ایده اولیه تشکیل این مجموعه را پدرم در سال ۱۳۷۲ بنا گذاشتند. او در ابتدا شروع به کشت و فرآوری گیاهان دارویی کرد و وارد صنعت گیاهان دارویی شد. ما مزرعهای در منطقه زردبند لواسان در نزدیکی تهران داشتیم و کار از آنجا استارت خورد. پدرم شرکتی را به نام «شرکت دارویی زردبند» تاسیس کردند که اولین گیاهان این مجموعه در همان مزرعه کشت شد و کمکم و به مرور کار گسترش پیدا کرد. الان مجموعه زردبند یکی از بزرگترین مجموعههای تولید گیاهان دارویی و عصارههای گیاهی در کشور است. بعد از چند سال که از فعالیت شرکت زردبند گذشت، این ایده به ذهن مادرم رسید که بتواند از آن عصارهها محصولات آرایشی و بهداشتی تولید کند.
تحصیلات مادر و پدرتان داروسازی یا شیمی بود؟
خیر، پدرم فوقلیسانس فلسفه هستند و مادرم ادبیات زبان فرانسه خواندند. آنها در این حوزه با مطالعه و تجربه و استفاده از متخصصان رشد کردند. اولین محصول برند سینره سال ۱۳۷۶ لوسیون تقویت مو یا هیرتونیک سینره بود. این محصول صددرصد گیاهی با توجه به کیفیت خیلی خوب، خیلی زود توانست رضایت مصرفکنندگان را به دست آورد. به مرور سایر محصولات در سبد تولیدات اضافه شدند؛ مثل شامپو جوانه گندم و کرمهای تخصصی. امروز برند سینره بیش از صد محصول مختلف دارد. همچنین به جز برند سینره، طی سالهای اخیر برندهای دیگری هم ایجاد کرده و توسعه دادهایم. در حال حاضر، در گروه طبیعت زنده، مجموعههای مختلفی در راستای زنجیره تامین داریم. مجموعه کشاورزی ما با نام «کشت و فراوری زردبند» کلا کار کشاورزی در سطح کشور انجام میدهند و ما با دانشی که داریم، دقیقا میدانیم چه گیاهی با چه مشخصاتی در کدام قسمت ایران بهترین ماده موثره را دارد.
شرکت دارویی زردبند، یکی دیگر از شرکتهای مجموعه است که کار آن تولید انواع مواد موثره از گیاهان دارویی برای صنایع مختلف دارویی، آرایشی و بهداشتی و غذایی است.
شرکت «لابراتوارهای داروهای گیاهی طبیعت زنده» در حال حاضر تولید محصولات شوینده، آرایشی و بهداشتی، مکمل و فرآوردههای طبیعی را انجام میدهد.
شرکت «پخش طبیعت زنده» هم توزیع محصولات تولیدی گروه را در سطح کشور انجام میدهد. همچنین فروشگاههای آرایشی و بهداشتی «لارا» هم در حوزه فروش مستقیم محصولات آرایشی، بهداشتی و عطر به مصرف کنندگان فعالیت میکند.
شما چه زمانی به مجموعه طبیعت زنده ملحق شدید؟
من در دانشگاه مهندسی عمران و فوقلیسانس MBA خواندم ولی از روی علاقه شخصی از سال ۱۳۸۰ در حوزه فناوری اطلاعات و IT فعال بودم اما از سال 13۹۰ به مجموعه خانوادگیمان پیوستم و الان سیزده سال است که در صنعت آرایشی و بهداشتی هستم.
فکر میکنید چقدر برندینگ و مارکتینگ متفاوت در شروع کار سینره باعث رشد و توسعه این برند و کلیت مجموعه شما شد؟
قطعا هر برندی که توانسته سهم بازار خوبی را در بازار به دست آورد، سیاستهای مارکتینگ موفقی هم اجرا کرده است. سیاستهای مارکتینگ متناسب با هر محصول و مخاطب آن تفاوت دارد. سیاست کلی ما برای برند سینره تبلیغات دهان به دهان و تبلیغات محیطی در محلهای فروش یعنی داروخانهها بود. البته این سیاست در مراحل تولید سینره به کار گرفته شد و قطعا در حال حاضر برای تداوم کار، سیاستهای دیگری را در حوزه بازاریابی در دستور کار داریم.
در دهه نود اتفاق مهمی افتاد، ورود شبکههای اجتماعی به زندگی مردم بود. در ابتدا فیسبوک و بعد شبکههای دیگری مثل توییتر و اینستاگرام که مخصوصا در ایران توانست خیلی زود به یک رسانه تاثیرگذار تبدیل شود. نحوه تعامل و حضور شما در شبکههای اجتماعی به چه شکل و با چه کیفیتی است؟
ما جزو اولین مجموعههایی بودیم که زمانی که فیسبوک هنوز فیلتر نبود، یک اپلیکیشن یا نرمافزار کاربردی روی آن نوشته بودیم و افراد اطلاعات پوستشان را میدادند و فیسبوک به آنها محصول مناسب پوستشان را پیشنهاد میکرد. آن زمان این کارها خاص و تک بود ولی از یک جایی به بعد دیگر ورود در این فضاها برای همه الزام شد و اصلا مزیتی برای شرکتها ندارد. اگر برندها در شبکههای اجتماعی نباشند، دچار مشکل میشوند ولی اگر باشند و فعالیت کنند، کار خارقالعادهای انجام دادند. باید حضور داشته باشید و با اینفلوئنسرها کار کنید و از سایر روشهایی که در شبکههای اجتماعی، مخصوصا اینستاگرام موجود است، استفاده کنید. در واقع حضور در شبکههای اجتماعی یک بخش جداییناپذیر از هویت برند را تشکیل میدهد.
این فعالیتها را برونسپاری کردید یا داخل خود سازمان بخشهای اختصاصی و حرفهای برای این امور دارید؟
بیشتر کارها در بخش اختصاصی داخل سازمان انجام میشود. بعضی اوقات هم که کارهایی مثل کمپینها و غیره پیش میآید، از تیمهای خارج از سازمان استفاده میکنیم و کارها را برونسپاری میکنیم.
این ارتباط نفس به نفس با مشتری که امروز دارید، مثبت ارزیابی میکنید یا آسیبش بیشتر است؟
کانالهای ارتباطی مستقیم همیشه خوب است. اینکه افراد میتوانند راحت در مورد محصولاتمان نظر بدهند، خوب است اما ما قبل از این سیستمهای دیجیتال هم فرایندهای ارتباط با مشتری شفافی داشتیم. هر کسی تماس میگرفت، گزارش تماسش داخل سیستم ثبت میشد. همینطور فرایندی در نظر گرفته بودیم که هر شکایت مشتری حتما به اطلاع مدیرعامل میرسید و الان هم میرسد. تا زمانی هم که شکایت به نتیجه برسد، تحتکنترل است و پیگیری میشود بنابراین همیشه فرایند حمایت کامل از مشتری داشتیم و از این به بعد همچنان از همه راهها حمایت از مشتری را خواهیم داشت.
امروز با توجه به اینکه تعدد برندهای خوب داخلی بیشتر از گذشته شده است و برندهای خارجی همچنان مشتریهای خود را دارند، چطور با رقبا رقابت میکنید؟
امروز رقابت در این صنعت بسیار سختتر از گذشته شده است. شرکتی در این شرایط موفق است که هم توسعه محصول کارآمدی داشته باشد و هم نیازهای مشتریان را بتواند با فناوری مناسب و در زمان درست تشخیص بدهد و از همه سختتر این است که باید از الان برای نسل Z و نسلهای بعدی محصول طراحی کنیم. نسلی که مدلشان و نیازمندیهایشان با نسلهای قبلی تفاوت دارد. بزرگترین چالش امروز ما، این است که بتوانیم نسل جدید را با برندمان آشنا کنیم. در ایران شرکتها معمولا عمر برند را محدود و کوتاه میبینند و بعد از اینکه دوران اوجش طی میشود، تلاش میکنند که برند را کنار بگذارند و برند جدید دیگری جایگزین آن کنند. اگر دقت کنید، بسیاری از برندهای قدیمی جای خود را به برندهای جدید دادند اما ما سیاستمان این است که برند سینره را جوان نگه داریم و نگذاریم پیر شود. میخواهیم این برند را با تلاش و صرف انرژی بسیار برای نسل جدید هم جذاب و به روز نگه داریم.
چطور قرار است برای نسل Z جذابیت ایجاد کنید؟
صنعت آرایشی و بهداشتی در کشور ما یک صنعت دنبالکننده است. یعنی ما ترند را نمیسازیم، ترندهای جهانی را دنبال میکنیم، یکسری چیزهایی که در کشورهای دیگر ترند میشوند، بررسی میکنیم تا ببینیم چطور میتوانیم آنها را دنبال کنیم. برندهای بزرگی مثل لورال با ۱۱۵ سال سابقه یا برندهای بزرگ دیگر را بررسی میکنیم تا ببینیم برنامه آنها برای پاسخ به نیازهای نسل جدید چیست. باید بتوانیم همان مسیر را در ایران برای این نسل در نظر بگیریم. مطمئنیم نوع نیازهای این نسل با نسل قبل متفاوت است، مثلا نسل جدید دنبال محصولات سبکتر با چربی کمتر و با قابلیتهای رنگی بیشتر هستند ولی در نسل قبلی سلیقه متفاوت بوده است. نسل قبلی حتی میپسندیدند که کرم چربی ملموسی روی پوست به جا بگذارد و غنی و سنگین باشد. این دست تفاوتها باید از نظر تولیدکنندگان داخل هم مد نظر قرار بگیرد تا بتوانند به دغدغههای مشتریان جدید بازار پاسخ بدهد.
شما صادرات هم دارید؟
بله، در حوزه صادرات هم فعال هستیم. البته در بحث صادرات در شویندهها موفقتر بودیم. محصولات درماکلین صادرات بیشتری دارد چون پیچیدگی کمتری دارد اما در حوزه محصولات سینره هم صادرات داریم. عمدتا محصولاتمان را به کشورهای همسایه و منطقه مثل عراق، روسیه، لبنان و … میفرستیم. تلاش ما این بوده است که این بازارها را داشته باشیم. البته در سالهای گذشته فعالیتهایی هم در اروپا شروع کردیم که محصولاتمان را در اروپا هم تولید کنیم. در حال حاضر در کشورهای اروپایی هم برند سینره در حال تولید است. البته تولید و فروش محدودی داریم و در فروشگاههای خاصی محصولاتمان را عرضه میکنیم. در حال حاضر در کشور انگلستان محصولات برند سینره را تولید میکنیم. البته بستهبندی محصولات در آنجا با ایران متفاوت است.
صنایع آرایشی و بهداشتی ما از خیلی از کشورها مثل کره جنوبی قدمت بیشتری دارد اما امروز میبینیم که کره بازار موفقتری از ما دارد. همینطور نسل z را کاملا در دست دارد و جذب کرده است. فکر میکنید چرا با موقعیت استراتژیک مناسبی که داریم، حتی برندهایمان در منطقه هم چندان موفق عمل نکردند و برندهای ترک از ما جلوتر هستند؟
در تقسیمبندی صنعت باید همیشه در نظر داشته باشیم که از نظر بحث فنی محصولات آرایشی با محصولات بهداشتی تفاوت دارد. همه چیزشان با هم متفاوت است؛ از بازاریابی گرفته تا بستهبندی و مخاطبان. ما در این سالها در حوزه محصولات بهداشتی رشد خوبی داشتیم اما در حوزه آرایشی به دلایلی که اشاره خواهم کرد، توفیقات خوبی نداشتیم. در حوزه بهداشتی از نظر کیفی مخصوصا از سال 1397 به این طرف محصولات بسیار خوب و باکیفیتی وارد بازار شدند اما بزرگترین مشکل و معضل ما بحث برندسازی در سطح جهانی است. برندسازی در سطح جهانی به حمایت و کمک دولت نیاز دارد. حضور یک کالا از کشوری که تحریم بینالمللی است، بسیار سخت است، چراکه کل زنجیره تامین آن دچار مشکل است و توسعه یک برند بدون توسعه زنجیره تامین امکانپذیر نیست؛ مثلا یک مغازه در کشور مالزی چرا باید ریسک کند و کالای ایرانی بفروشد؟ در صورتی که کلی انتخابهای دیگر برایش وجود دارد که ریسک کمتری برای آن فروشگاه ایجاد میکند.
البته برندهایی بودند که خارج از ایران محصولاتی تولید کردند و بسیار هم موفق بودند؛ مثلا گروه صنعتی گلرنگ برند نوت (NOTE) را در ترکیه تولید میکند و به بیش از شصت کشور جهان صادرات دارند. این مثال نشان میدهد اگر دولت و زیرساختهای دیپلماسی شرایط مساعد را فراهم کنند، ایرانیها میتوانند جای خودشان را در بازارهای جهانی پیدا کنند.
اما چرا ما در حوزه آرایشی موفق نبودیم؟ به این دلیل محصولات آرایشی حجم کوچک و قیمت گرانی دارند و قاچاقشان به صرفه است. به همین دلیل همیشه در این بازار حجم قابلتوجهی محصول قاچاق داریم. از طرفی دیگر، سرمایهگذاری در این صنعت برای تولیدکننده اصلا توجیه ندارد. مهمترین علت این است که اصلا تولیدکنندگان محصولات آرایشی در ایران امکان تبلیغ این محصولات را ندارند؛ مثلا در حال حاضر نمیتوانیم با یک بیلبورد محصولات آرایشی را نمایش دهیم چون تبلیغ محصولات آرایشی ممنوع است. متاسفانه به جز شبکههای اجتماعی مجازی یا نمایشگاهها که درصد کمی از مخاطب را دربرمیگیرند، جای دیگری امکان تبلیغات گسترده محصولات نداریم بنابراین تولیدکنندهها هم رغبت نمیکنند به سمت این بازار بروند. در حوزه محصولات آرایشی رنگی (Color Cosmetics) به تعداد انگشتان دست هم تولیدکننده داخلی نداریم. از طرف دیگر، مکانها هم علاقهمند نیستند جنس ایرانی بفروشند چون فروشنده جنس قاچاق نه به آنها فاکتور میدهد و نه مالیات بر ارزش افزوده دارند و بعدا رد مالیاتی هم برایشان نمیماند. وقتی از ما میخرند، باید فاکتور رسمی بگیرند و قیمت مصوب بفروشند. جنس خارجی قاچاق را هر قیمتی که دلشان بخواهد، به مصرفکننده میفروشند.
البته الان چون جنسهای خارجی هم خیلی گران هستند و هم دسترسی پیدا کردن به اصلشان خیلی سخت است، شاید فرصت خوبی برای برندهای ایرانی باشد.
البته بازار پر از جنس تقلبی (فیک) است.
محصولات تقلبی در داخل کشور تولید میشوند یا از خارج میآید؟
هر دو. هم از خارج میآید و هم داخل تولید میشود؛ یعنی از تولید فیک پاکستان و کردستان عراق داریم تا برخی شرکتهای داخلی و مراکز زیرپلهای و غیره. بازار هم بازار بزرگی است و از حدود یک و نیم تا دو میلیارد دلار در سال صحبت میکنیم.
با این وضعیت، محصولات این لی را کجا و چطور میفروشید و چطور مشتریتان را پیدا میکنید؟
ما برای این لی برنامه توسعه داریم و از راههایی مثل شبکههای اجتماعی و مکانهای اختصاصی خودمان میخواهیم بهتر و راحتتر به دست مشتری برسانیم. برندهای داخلی دیگر مثل کالیستا یا مای در این سالها محصولات آرایشی فروختند و موفق هم بودند. البته اگر امکانات بیشتری داشتند، قطعا موفقتر هم میشدند.
در کشور ما مسئولان مرتب از تولید و حمایت از تولید صحبت میکنند ولی در عمل سنگ جلوی پای تولیدکنندگان بسیار است. از صحبتهای شما میتوان نتیجهگیری کرد که کلید حل بخشی از مشکلات در دست تغییر و اصلاح در سیاستهای کلان خارجی کشور است.
در بحث صادرات البته عرض کردم چون بحث تولید داخلی با بحث صادرات متفاوت است.
یعنی در تولید داخلی، تحریم در تهیه مواد اولیه و غیره تاثیری روی کار شما ندارد؟
مسئله تحریم وجود دارد ولی مشکلی است که تولیدکنندگان داخلی توانستند با هوشمندی آن را دور بزنند. توضیحاتی که دادم در پاسخ به این پرسش است که چرا صادرات کم است و مشکلات بر سر راه صادرات چیست. پاسخ به این سوال که آیا میتوانیم نیازهای داخل را تامین کنیم، مثبت است و صددرصد میتوانیم تامین کنیم. معضلاتی وجود دارد که مهمترین آن وجود بوروکراسیهای اداری در سازمان غذا و دارو و دیگر سازمانهای نظارتی و رگلاتوری است. در جاهای دیگر دنیا به محض اینکه محصولی ترند میشود، شرکتها سریع سفارش میدهند و آن محصول را تولید میکنند و به بازار عرضه میکنند و دغدغه کسب پروانه و اجازه و … ندارند. مدلشان مدل پستمارکتینگ است؛ یعنی در سامانهای اطلاعات را ثبت میکنند و اگر شکایتی بشود، سازمانهای نظارتی ورود میکنند ولی در ایران شما وقتی مثلا یک رنگ رژ لب مایع بخواهید تولید کنید، باید به سازمان غذا و دارو اطلاعات بفرستید و آنها برایتان پروانه صادر کنند. این مراحل چهار، پنج ماه زمان میبرد. بعد تا سفارش مواد اولیه به خارج از کشور بدهید و مواد به دستتان برسد، تا تحریم را دور بزنید، تا تخصیص از بانک مرکزی بگیرید و … چند ماه زمان میبرد و شما تقریبا یک سال و نیم بعد محصول را به بازار عرضه میکنید و دیگر آن محصول ترند نیست. در مورد محصولات آرایشی این مشکلات پررنگتر است ولی درباره محصولات بهداشتی هم باز پیش میآید. سرعت تکوین محصول در ایران پایین است و تولیدکننده چارهای جز گذراندن این مراحل ندارد. مگر اینکه این ساختار تغییر کند. البته مدیران قبلی سازمان غذا و دارو تلاشهایی برای ایجاد تغییرات انجام دادند ولی هیچوقت به نتیجه نرسید. در ایران سازمان غذا و دارو به محصولات آرایشی و بهداشتی نگاه دارویی دارد و این بزرگترین معضل این صنعت است.
شما چقدر مطالبهگر هستید؟ فعالیتهای صنفی برای گفتوگو با قوه مجریه و مقننه انجام میدهید؟
انجمنی داریم به نام «انجمن صنایع شوینده و آرایشی و بهداشتی». این انجمن یک کمیسیون آرایشی دارد. ما در این کمیسیون بهصورت تخصصی معضلات و دغدغههای صنعت آرایشی را پیگیری میکنیم. بسیار هم کمیسیون فعالی است و بین بیست تا سی جلسه در سال داریم. جلسات مختلف هم با سازمان غذا و دارو، وزارت صمت، ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز و دیگر سازمانها و نهادها داریم. به هر حال حل این مشکلات ساده نیست و زمان زیادی میبرد اما مطالبهگر هستیم و تلاش میکنیم حرفمان را به گوش مسئولان برسانیم.
امروز شرکت «طبیعت زنده» با همه برندهایی که دارد، اصلیترین دغدغهاش چیست؟
نقدینگی. الان یکی از بزرگترین معضلهایی که شرکتهای داخلی با آن دست به گریبان هستند، معضل نقدینگی است. معضلی که با توجه به سیاستهای انقباضی دولت در بخش اقتصادی شرکتها را به شدت دچار چالش نقدینگی کرده است. به همین دلیل بزرگترین دغدغهمان تامین نقدینگی است و مدیریت اینکه بتوانیم با حداقل منابع، حداکثر خروجی را به دست بیاوریم.
این تورم سنگینی که در دو، سه سال اخیر بیشتر از قبل با آن دست به گریبان هستیم، چه تاثیراتی روی کار شما به خصوص در سیستم داخلیتان گذاشته است؟ آیا مجبور به تعدیل نیرو یا مسائلی از این دست شدهاید؟
بحث تورم همیشه یک دغدغه بزرگ برای صنعتگران است. کالاهایی که در صنعت ما تولید میشوند، دوره گردش طولانی دارند؛ یعنی از زمانی که کالا را تحویل داروخانه میدهیم، در بهترین حالت چهار ماه بعد پولش را دریافت میکنیم. همینطور از زمانی که حواله ارزی را انجام میدهیم تا زمانی که پول حاصل از فروش محصول را دریافت کنیم، شاید یک دوره بیش از یک سال طول بکشد. همه اینها باعث میشود بحث تورم تاثیر بسیاری روی کار ما بگذارد ولی با توجه به تجاربی که در سالهای گذشته داشتیم، تلاش کردیم که مدیریت کنیم. تا الان هم تعدیل نیرو و این مشکلات را نداشتیم. ما در حال حاضر در کل مجموعههایمان ۱۲۰۰ نیرو داریم.
شما یک شرکت پخش سراسری هم دارید. چه شد که تصمیم گرفتید پخش محصولات را خودتان مستقیم انجام بدهید؟
سیاستهای توسعه که در حوزه برندهای مختلف داشتیم، نیازمند این بود که روی مکانها تمرکز داشته باشیم، از اواخر دهه هشتاد تصمیم گرفتیم که پخش سراسری خودمان را ایجاد کنیم. با توجه به اینکه هم حوزه آرایشی و هم بهداشتی و هم دارو کار میکردیم، نیازمند این بودیم که در حوزه دارویی هم بتوانیم با مکانها
مستقیم ارتباط داشته باشیم و با وجود همه مشکلات و هزینههایی که پخش به ما تحمیل میکرد، تصمیم گرفتیم سختیاش را بپذیریم و پخش خودمان را داشته باشیم تا بتوانیم سیاستهای بازاریابی که میخواهیم در سطح مکانها اجرا شود، درست انجام دهیم.
شما در بحث فروش آنلاین هم فعال هستید؛ هم فروش آنلاین مستقیم دارید و هم با فروشگاههای آنلاین معتبر مثل «خانومی» همکاری میکنید. پخش آنلاین را هم خودتان انجام میدهید یا به عهده مجموعههای آنلاین یا پست است؟ چه چشماندازی برای بازار آنلاین میبینید؟
شرایط فروش فروشگاههای اینترنتی رو به رشد است و در این چند سال گذشته مخصوصا بعد از کرونا اتفاقات خوبی را در حوزه فروش آنلاین و رشد این فرهنگ در مردم شاهد بودیم. سیاستهای مختلفی را در مدل فروشگاههای آنلاین داریم؛ بعضیها مدل مارکت پلیس (Marketplace) هستند که تحویل کالا هم بهوسیله مجموعه انجام میشود. بعضی مجموعهها دارای انبار متمرکز هستند و کالاها را به انبارشان تحویل میدهیم و خودشان مدیریت توزیع را انجام میدهند و به دست مشتری میرسانند بنابراین نحوه پخش و توزیع به بیزینس مدل خود این شرکتها بستگی دارد.
بستهبندی محصولات شما داخلی هستند یا خارجی؟
با توجه به بهداشتی یا آرایشی بودن متفاوت است. در حوزه آرایشی صد درصد خارجی هستند، اما در حوزه محصولات بهداشتی عمده بستهبندی داخل کشور انجام میشود.
با تمام مشکلات و سختیهایی که به آن اشاره شد، چه چیزی به شما انگیزه میدهد که همچنان مصمم کارتان را ادامه بدهید؟
مهمترین نیروی محرکه ما رضایت مصرفکننده است. وقتی مصرفکننده بازخورد مثبتی درباره استفاده از هر کدام محصولات ما میدهد، حس بسیار خوبی را تجربه میکنیم و برای من شخصا شیرینترین حس است. با توجه به سابقهای که در کشور داریم، نه فقط محصولات ما، محصولاتی که دیگر همکارانمان هم در صنعت آرایشی و بهداشتی تولید میکنند، کاملا قابلرقابت با محصولات خارجی در کشورهای شناختهشده این حوزه هستند. حتی محصولات ایرانی از کشورهای همسایه مثل ترکیه با اختلاف چند پله بالاتر هستند. من و خانواده همیشه قطعا محصولات تولید داخل را استفاده میکنیم و حتی اگر محصولی را خودمان تولید نکنیم، از تولیدات همکاران استفاده میکنیم و همیشه هم راضی بودیم.
